Op de valreep

Als je, zoals ik, 83 jaar oud bent en je schrijft wat gedichten, verhalen, columns en monologen, overigens in het tempo van de leeftijd, is het een geweldige verrassing als een uitgever een deel van je werk publiceert. Noem het voor mijn part geen literatuur, zal mij worst zijn, dat maakt de verrassing niet minder waardevol.

Na mijn twee boeken en een eerdere gedichtenbundel zal deze bundel echt wel de laatste zijn. Ook ik heb niet het eeuwige leven, met andere woorden, deze bundel verschijnt voor mij zo´n beetje op de valreep en ik ben er reuze trots op, niet te verwarren met verwaandheid.

Wat mij extra verheugt is, dat deze bundel gedichten bevat die over de stad Dordrecht, mijn geboortestad, gaan en over de door mij zo beminde Biesbosch en ook nog wat gedichten van algemene aard. In mijn archief staan nog voldoende gedichten en vooral ook verhalen die de moeite van het publiceren waard zouden zijn, maar ook met mijn huidige productie ben ik een gelukkig mens. De publicatie van vier werken is een smeermiddel van jewelste!

Ik ben de uitgevers dan ook dankbaar voor hun inspanning.

De bundel `Drie stromen`, waarvan hierboven een afbeelding, is uitgegeven door uitgeverij Liverse, zie de site www.liverse.nl , met ISBN nr 9789491034022.

Ik ga door met schrijven zolang mij dat gegeven is, omdat niets doen niet mijn aard is, maar ik trek wel de valreep achter mij omhoog.

Nederlands
Dat niet iedere presentator, verslaggever of anderszins voor radio en televisie optredende bekende en onbekende mensen de zinsbouw hanteren van Prof.Dr. I.A.Diepenhorst zaliger, is anno 2012 niet abnormaal. Aan de andere kant mis ik toch een figuur die dat wel zou doen, want de prachtige, spontaan opgebouwde zinnen die de professor uit zijn strot duwde waren heerlijk om naar te luisteren. Het was vermakelijk, maar ook bewonderenswaardig, met de klemtoon immer op de juiste plaats, waardoor je de leestekens ook hoorde. Er was echter ook het risico dat men teveel naar de “muziek” in zijn stemgeluid ging luisteren, waardoor de inhoud van het door hem uitgesprokene teloor ging.
Natuurlijk heeft iedereen het recht “te praten zo hij/zij gebekt is”, maar als je de mazzel hebt om zeer goed betaald voor radio en televisie op te treden, vooral in actualiteitenprogamma’s, denk ik dat het goed is je ervan bewust te zijn dat een prettig stemgeluid ertoe bijdraagt dat meer luisteraars je trouw blijven.
Normaal gesproken Nederlands hoor ik nog slechts weinig op radio, maar vooral op televisie. Ik hoor vrijwel uitsluitend bekakte stemmen, vooral vrouwelijke, die de letter R niet kunnen uitspreken, de zogenaamde Gooise stemmen. Als ik hoor hoe het woord “werken” of “kerk” wordt uitgesproken gaan direct mijn stekels overeind staan. Het wordt nog erger als zo’n bekakte bijvoorbeeld beweert”zich ergens aan te irriteren”, of “hij speelt beter dan mij “.
Ik kan nog veel meer voorbeelden geven natuurlijk, maar dat kunt U ook, dus we zullen het hier maar bij laten. Nog wel even dit: Vindt U het ook zo irritant, vooral tijdens het ontbijt, dat zo’n televisiefiguur zo schel spreekt, bijna in de microfoon gilt en ook nog vreselijk snel, alsof de duivel haar/hem op de hielen zit? Ik kan er niet tegen en zoek dan radio vier op.
 

 

Naar een schilderij van Jopie Huisman uit 1974
Te zien in het museum met zijn naam in Workum

en op de site Jopie Huismanmuseum/biografie.

 

Krispijn jaren dertig/veertig

 

                                    

 

 

Zondagimpressie    
Voor het venster sta ik, met mijn benen bijna tegen de verwarmingsradiator, hetgeen een lekker thuisgevoel geeft. Ik leun iets voorover en steun met beide handen op de vensterbank, mijn voorhoofd raakt soms de ruit als ik meer naar opzij wil kijken.
Het is stormachtig buiten. De kale bomen buigen zich gewillig naar het noordoosten. Zij nijgen altijd al die kant op doordat de wind meestal vanuit zuidwesten tot westen blaast hier.
De bladeren door de bomen prijs gegeven aan de herfstwind en als een bruingeel tapijt het gras bedekten veren op en worden omhoog geblazen, velen tot ver boven de boomtoppen. Het lijkt alsof zij hun weg terug naar de bomen zoeken, maar als de storm even de adem inhoudt dwarrelen de bladeren langzaam terug naar de grond.
Ter linkerzijde zie ik een kleine wervelwind ontstaan die honderden bladeren in vliegende vaart rondslingert en hen dan plotseling loslaat. De bladeren zijgen neer op het gras. Een opwindend spelletje van de natuur. Ik vraag me weer eens af waartoe dit alles dient. Waarom verliezen bomen en veel struiken toch hun tooi in de herfst? Het zou voor veel mensen en zeker voor mij veel plezieriger zijn als bomen en struiken mooi groen bleven, want dan zou de winter er niet zo bar uitzien. Wat is de zin van die gedaantewisseling? Ik was jaren in de tropen en daar bleef wat groen was altijd groen, heerlijk!
Bomen vinden de herfst, laat staan de winter ook niet fijn. Zij staan daar, bewust van hun kaalheid moeizaam te werken aan weer een jaarring, maar niet van harte, want in warmere tijden gaat dit hen beter af. De bomen graaien met hun spitse takken die zij uitstrekken als ontvleesde vingers, naar licht. Nu ik dit bedenk voel ik, dat ik mijn vingers wijd gespreid op de vensterbank druk.
Wel mooi groen is de sloot aan de overkant van de weg. Het wateroppervlak is bedekt met een laag kroos, ja best mooi, maar daar doorheen kan geen reiger een prooi ontdekken, dus blijft de vogel weg. Dat is jammer want ik vind het prachtig als de reiger daar staat, soms van plaats wisselt en af en toe een visje oppikt uit de sloot en inslikt. Ik denk dat het steeds dezelfde vogel is; dat hij dit plekje voor zich heeft opgeëist. Nu zie ik alleen wat eksters rondscharrelen en ruzie maken en ook wel een paar meeuwen die jankend voorbij suizen.
Aan de andere kant van de sloot is door de kaalheid van de bomen de woning zichtbaar geworden van een man die daar een hondenkennel drijft. Hij fokt bouviers die ik vaak op het vrij liggende stukje grasveld zie stoeien en hun behoefte doen. De fokker houdt het veldje goed schoon, ook de kennel, want ik ruik nooit geurtjes. Dat zou best kunnen want hemelsbreed ligt de kennel misschien veertig meter verwijderd van mijn woning.
De man heeft nu al de gevel van zijn huis versierd met kerstverlichting. Honden zie of hoor ik niet, eigenlijk al een poos niet. Er is zeker even pauze in de productie.
Het begint langzaam aan te schemeren. Het dreigt wat mistig te worden. Hier en daar hoor ik knallen van nog verboden vuurwerk.
Ik laat buiten voor wat het is, loop naar de koelkast en schenk me een klare in waarmee ik in mijn heerlijke stoel neerzijg. Er is sport op de TV.